<< ImcPoland

<< ImcPlKonsensus

Żeby zmienić tą stronę, najpierw zapisz się (imię plus nazywa, np imię plus nick) tutaj: TWikiRegistration i wtedy możesz zmienić go! Więcej informacji po angielsku w WelcomeGuest.


Kilka dokumenty o konsensus

O konflikcie i porozumieniu

Od http://www.consensus.net/ocac3.html

Konflikt jest zazwyczaj rozpatrywany jako destrukcyjny dla pokojowych relacji i jako przeszkoda w dojściu do zgody. Tym niemniej jednak , niżej wyjaśniona teza o formalnym porozumieniu zakłada, że niezbyt silny konflikt jest konieczny i pożądany. Stanowi on motywację do postępu. Sprzeciw rodzi pogląd we wszystkim, co za tym idzie, że konflikt lub r\xF3żne opinie dotyczące projektu będą oczekiwane i mile widziane. Nie unikajcie lub nie poskramiajcie konfliktu. Stw\xF3rzcie atmosferę, w kt\xF3rej r\xF3żnica pogląd\xF3w mogłaby być wyrażana bez obaw. Obiekcje i krytyczna ocena mogą być odbierane nie jako ataki, ani jako usiłowania unieważnienia decyzji, ale jako czynniki, kt\xF3re, jak już przeanalizowane, mogą uczynić projekt silniejszym. Takie rozumienie konfliktu, może nie być łatwo zaakceptowane przez członk\xF3w grupy. Nasza nauka o społeczeństwie podkopuje tę koncepcję. Dlatego, nie będzie łatwo stworzyć takiego rodzaju środowiska, w kt\xF3rym r\xF3żnice mogły by być wyrażane bez obaw i uraz. Ale można tego dokonać. Będzie to wymagało tolerancji i chęci do spr\xF3bowania. Dodatkowo, wartość szlifuje zasady, kt\xF3re formują podstawy do zaangażowania się we wsp\xF3lną pracę. Aby rozwiązać konflikt, musi on być jasno sprecyzowany i zaakceptowany przez wszystkie zaangażowane osoby. Jeśli grupa chce przyswoić sobie ? Formalny konsensus? i proces podejmowania decyzji, pierwszym krokiem jest stworzenie dyrektywy celu lub konstytucji. Ten dokument m\xF3głby opisywać nie tylko wsp\xF3lny zamiar, ale także zawierać definicję grupowych zasad i wartości. Jeśli grupa dyskutuje i podpisuje utworzenie swoich zasad, na początku dużo łatwiej jest najpierw określić zamiary całej grupy, a dopiero p\xF3źniej indywidualne sprawy jej członk\xF3w. Następujące zasady kształtują ustanowienie formalnego konsensusu. Oddanie się im i/bądź chęć rozwijania ich jest konieczna. Opr\xF3cz tych, podanych niżej, grupa może dodać swoje zasady i wartości, zgodne z ich celem.

Założenie, na kt\xF3rym zbudowany jest konsensus czyli porozumienie.

Aby doszło do konsensusu, proces musi być przeprowadzony w takim otoczeniu, kt\xF3re obiecuje zaufanie, szacunek i umiejętność dzielenia się. Następujące zasady, popierają i budują porozumienie, w\xF3wczas gdy są respektowane i doceniane.

Zaufanie

Po pierwsze potrzeba zaufania. Bez pewnej ilości zaufania nie będzie wsp\xF3łpracy i bezkonfliktowego rozwiązania sporu. Aby rozwinęło się zaufanie, wskazane jest aby osoby były chętne do analizy swoich stanowisk i aby były otwarte na nowe idee. Uznanie i szacunek wobec osobowych i kulturowych r\xF3żnic popiera zaufanie. Ani aprobata ani przyjaźń nie są konieczne aby relacje dobrze działały. Przez rozwijanie zaufania, proces porozumienia pobudza intelektualny i emocjonalny rozw\xF3j os\xF3b wewnątrz grupy.

Szacunek

Darzenie szacunkiem innych, to obowiązek każdego. Ludzie czują się obdarzeni szacunkiem, kiedy wszyscy ich słuchają, kiedy nikt im nie przerywa, kiedy ich pomysły są brane poważnie. Szacunek do emocjonalnych tak samo jak i do intelektualnych spraw tworzy taki rodzaj środowiska, kt\xF3ry jest konieczny do rozwoju konsensusu. Aby rozwijać wzajemny szacunek, ważnym jest aby odr\xF3żnić między działaniem, kt\xF3re stwarza problem i osobą, kt\xF3ra je wykonuje; między czynem a jego wykonawcą. Musimy krytykować działanie a nie osobę. Nawet jeśli myślicie, że to osoba stwarza problem, postępując w ten spos\xF3b niczego nie rozwiążecie.

Jedność zamiaru

Jedność zamiaru jest podstawą rozważania o celach i zamiarach grupy. Oczywiście, będą r\xF3żne opinie o najlepszym sposobie realizacji tych cel\xF3w. Jednakże, musi istnieć ujednolicona podstawa, wsp\xF3lny punkt wyjścia akceptowany i uznany przez wszystkich.

Bezsporność

Ci, kt\xF3rzy podejmują decyzję bezspornie używają swojej władzy do osiągnięcia cel\xF3w poprzez poszanowanie r\xF3żnic i wsp\xF3łpracę z innymi. W takim środowisku, przemoc rozumiana jest jako użycie władzy w celu dominacji lub kontrolowania działania grupy. Wiadomo więc, że jedyną władzą jaką się posiada, jest prawo do wyjawienia swoich prawd w celu przekonania innych o swoim punkcie widzenia. .

Nadanie sobie władzy

Łatwo jest ludziom być ślepo zależnym od władzy i specjalist\xF3w , kt\xF3rzy za nich myślą i podejmują decyzje. Jeśli członkowie grupy powierzają swoją władzę, świadomie lub nie, nie udaje im się zaakceptować odpowiedzialności za decyzje grupy. Konsensus popiera nadanie sobie władzy i od niego zależy. Nikt nie może temu zaprzeczyć. Każdy szuka kreatywnych rozwiązań i jest odpowiedzialny za każdą decyzję. Kiedy wszyscy są zachęcani do uczestniczenia, demokratyczna natura procesu wzrasta.

Wsp\xF3łpraca

Niestety, zachodnie społeczeństwo przesycone jest rywalizacją. Kiedy wiodące argumenty stają się ważniejsze niż osiągnięcie cel\xF3w grupy, wsp\xF3łpraca jest trudna lub nawet niemożliwa. Nieprzyjazne stosunki względem projektu bądź ludzi, skupiają uwagę na słabościach a nie na sile. Postawa przydatności i wsparcia buduje wsp\xF3łpracę. Wsp\xF3łpraca Jest wzajemną odpowiedzialnością za znalezienie rozwiązań wszystkich niepokoj\xF3w. Pomysły przedstawione w duchu wsp\xF3łpracy pomagają rozwiązać konflikt. Najlepsze decyzje powstają dzięki otwartemu i kreatywnemu, wzajemnemu oddziaływaniu myśli.

Rozwiązanie konfliktu

Wolny przepływ myśli, nawet między przyjaci\xF3łmi, nieuchronnie prowadzi do konfliktu. W tym kontekście, konflikt jest po prostu wyrazem niezgody. Niezgoda sama w sobie nie jest ani dobra ani zła. R\xF3żne punkty widzenia stają się przyczyną rozwijania się sił i słabości postaw, założeń i plan\xF3w. Bez konfliktu trudniej jest rozważać i określić uprzedzenia oraz zamiary. Nie ma /słusznej/ decyzji, jest tylko ta, ustanowiona przez całą grupę. Zadanie polega na wsp\xF3lnej pracy nad odkrywaniem, kt\xF3ry wyb\xF3r jest najbardziej godny zaakceptowania przez wszystkich członk\xF3w.

Unikajcie obwiniania kogoś za konflikt. Przypisywanie winy jest z natury przemocą. Jest atakiem przeciw godności i możliwościom. Powoduje, że ludzie czują się winnymi, wyobcowanymi i zmusza ich do bronienia się. Grupa straci swoją zdolność rozwiązywania konfliktu. Ludzie będą ukrywać swoje prawdziwe uczucia , po to, aby ktoś nie przypisał im winy za konfliktowość. Unikanie konfliktowych idei hamuje unicestwienie obaw jak rozwinąć i zgłębić uczucia kt\xF3re powodują wzrost konfliktu. Obecność konfliktu może stworzyć okazję do rozwoju. Uczcie się używać go jako katalizatora przy odkrywaniu kreatywnych rozwiązań i rozwijaniu lepszego rozumienia każdego z nich. Będąc cierpliwym, każdy może uczyć się rozwiązywania konfliktu kreatywnie, bez przypisywania winy i konieczności samoobrony. Grupa może uczyć się kształcić i wspierać swoich członk\xF3w poprzez uwzględnianie kreatywności i chęci eksperymentowania. Ten proces wymaga, aby grupa stale oceniała i ulepszała te umiejętności.

Zaangażowanie grupy

Przyłączając się do grupy, jedni akceptują osobistą odpowiedzialność za zachowywanie się z szacunkiem, dobre chęci i uczciwość. Od każdego oczekuje się, że uświadomi sobie, iż potrzeby grupy mają pewne pierwszeństwo nad życzeniami jednostki. Dużo ludzi uczestniczy w pracy grupy z bardzo egocentrycznych pobudek. Ważnym jest, aby zaakceptować wsp\xF3lną odpowiedzialność za pomoc w znalezieniu rozwiązań problem\xF3w innych.

Aktywne uczestnictwo

Wszyscy mamy niezaprzeczalne prawo do wyrażania naszych własnych najlepszych pomysł\xF3w. Decydujemy sami, co jest dla nas dobre a co złe. Od kiedy konsensus jest procesem opartym na wsp\xF3łpracy a nie rywalizacji, wszystkie szczere uwagi są ważne i cenne. Jeśli idee są wygłaszane zanim jeszcze jednostki nie będą silnie związane z własnymi opiniami, konsensus będzie niezwykle trudny. Zaborczość, ograniczanie i tłumienie skłonności prowadzi do konfliktowych zachowań, kt\xF3re utrudniają proces. Aby aktywne uczestnictwo miało miejsce,, koniecznym jest promować zaufanie poprzez tworzenie atmosfery, w kt\xF3rej każdy pomysł jest uważany za cenny. Z poparciem, każda osoba może rozwinąć wiedzę i doświadczenie, poczucie odpowiedzialności i kompetencji oraz zdolność uczestniczenia.

R\xF3wny dostęp do władzy

Ze względu na r\xF3żnice osobowościowe (doświadczenie, pewność siebie, uwarunkowanie społeczne, dostęp do informacji etc,) oraz r\xF3żnice polityczne, niekt\xF3rzy ludzie nieuchronnie mają więcej władzy sprawczej od innych. Aby to wyr\xF3wnać, każdy potrzebuje świadomej pr\xF3by kreatywnego podziału władzy, umiejętności i informacji. Unikajcie hierarchicznych struktur, kt\xF3re pozwalają niekt\xF3rym jednostkom na niedemokratyczne przejęcie władzy nad innymi. R\xF3wnościowe i odpowiedzialne struktury promują wszechstronny dostęp do władzy.

Cierpliwość

Konsensusu nie można ponaglać. Często, zachodzi on spokojnie, dając efektywne, stałe rezultaty. Czasami, kiedy nadarza się trudna sytuacja, porozumienie wymaga więcej czasu na doprowadzenie do wzajemnego oddziaływania pomysł\xF3w. W tym czasie, cierpliwość jest bardziej korzystna niż ponaglanie czy agresywne zachowanie. Konsensus jest możliwy tylko w\xF3wczas gdy, każda jednostka działa cierpliwie i z szacunkiem.

Przeszkody w zawieraniu porozumienia

Koniecznym jest aby oswajać ludzi z teorią i praktyką konsensusu. Zanim konsensus będzie wsp\xF3lną formą podejmowania decyzji w naszym społeczeństwie, nowi członkowie będą musieli nauczyć się o procesie. Jeśli wiedza o formalnym porozumieniu nie jest łatwo dostępna, fakt ten będzie ograniczał pełne uczestnictwo oraz stwarzał nier\xF3wności utrudniające ten proces. R\xF3wnież ćwiczenie dostarcza ludziom sposobność do ulepszania swoich umiejętnośći, szczeg\xF3lnie upraszczanie wiedzy, w\xF3wczas gdy jest możliwe eksperymentowanie i podział na role.

Zewnętrzne struktury hierarchiczne

Może być trudno grupie osiągnąć konsensus wewnętrznie, kiedy większa część grupy nie uznaje bądź nie uczestniczy w procesie. Może być niebywale frustrujące jeśli to może przeszkodzić w podejmowaniu decyzji poprzez ingerowanie w proces. Dlatego więc, wskazane jest, aby jednostki i grupa uznawały, że mogą być niezależne od zewnętrznej władzy, jeśli chcą wziąć odpowiedzialnoścć za swoje działania.

Społeczne uprzedzenie

Każdy jest narażony na uprzedzenia, zuchwalstwo i dyskryminację, kt\xF3re kolidują z duchem wsp\xF3łpracy i r\xF3wnoprawnego uczestnictwa. Wszyscy ludzie są pod wpływem tych postaw chociaż mogą one im szkodzić. Og\xF3lnie rzecz biorąc, ludzie nie są zachęcani do stawienia czoła tym uprzedzeniom sami, bądź z pomocą innych. Członkowie grupy często krytykują społeczne uprzedzenia zamiast spr\xF3bować stawić im czoło i je zmienić. Jeśli grupa uważa uprzedzenia za problem jednostki, w\xF3wczas nie poradzi sobie z powyższymi społecznymi postawami, kt\xF3re stwarzają takie problemy. Właściwe jest, aby stawić czoła wiedzy i dążyć do rozwiązania społecznych uprzedzeń ale tylko w duchu wzajemnego szacunku i zaufania. Członkowie muszą zauważyć kiedy ich postawy pozostają pod wpływem niszczących nauk społecznych i zmienić je. Kiedy atmosfera sprzyja rozpoznaniu i zmianie niepożądanych postaw, to cała korzyść dla grupy.

O spadku konfliktu

Konsensus jest procesem bezkonfliktowego rozwiązywania spor\xF3w. Wyrażanie obaw i konfliktowych idei jest wskazane i ważne. Kiedy grupa stwarza atmosferę, kt\xF3ra sprzyja i wspiera niezgodnośći bez wrogości i walki, buduje ona podstawy silniejszych, bardziej kreatywnych decyzji

Każda jednostka jest odpowiedzialna za wyrażanie własnych obaw. Najlepiej jest, aby każda obawa była wyrażana jako ta, mająca być rozwiązana. Wtedy to grupa odpowiada za pr\xF3by rozwiązania problem\xF3w poprzez dyskusję. Jeśli problem pozostaje nierozwiązany mimo pełnej i otwartej dyskusji, wtedy ten, kt\xF3ry stara się ulatwić jego rozwiązanie, pyta jakie podstawy ma ten problem, lub jakie ma odniesienie do założeń grupy. Jeśli tak jest, wtedy grupa zgadza się, że realizacja projektu jest utrudniona. W tej perspektywie, to nie jednostka decyduje czy szczeg\xF3lny problem blokuje konsensus; taka decyzja podejmowana jest poprzez wsp\xF3łpracę całej grupy. Grupa uzasadnia problem. Problem jest uzasadniony, jeśli ma związek z zasadami grupy i odnosi się do niej całej. Jeśli problem jest oszacowany jako niezwiązany z zasadami lub jako bezprzyczynowy, grupa może zdecydować czy jest on niewłaściwy i czy wyeliminować go z dyskusji. Jeśli odpowiedzialne rozwiązanie nie jest zaakceptowane przez jednostkę, grupa może zdecydować czy problem ma być rozwiązany.

I tutaj pojawia się subtelna pułapka. Aby konsensus dobrze działał, bardzo pomocnym jest, aby jednostki rozpoznały zaangażowanie grupy w zdecydowanie, kt\xF3ry problem można rozwiązać, kt\xF3ry potrzebuje większej uwagi i w końcu, kt\xF3ry blokuje konsensus. Pułapka polega na braku akceptacji ograniczeń władzy jednostki co do decydowania kt\xF3re problemy są zgodne bądź opierają się na podstawach założeń grupy i kt\xF3re są rozwiązywane. Po dyskusji, jeśli problem jest ważny lecz nadal nie rozwiązany, do jednostki należy wyb\xF3r czy stanąć z boku, czy dalej blokować konsensus.

Jednostka jest odpowiedzialna za wyrażąnie obaw a grupa za ich rozwiązanie. Grupa decyduje czy problem jest właściwy; a jednostka czy utrudniać proces czy stanąć z boku. Wszystkie problemy są ważne i muszą zostać rozwiązane. Nie jest właściwe aby osoba zamierzała utrudniać proces, albo żeby podczas dyskusji wyrażała swoje problemy jako gł\xF3wne przeszkody. Często, podczas dyskusji, osoba uczy się dodatkowych informacji, kt\xF3re rozwiązują problem. Czasami, po wyrażeniu obaw, ktoś chce kreatywnie rozwiązać problem, myśląc o czymś nowym. Często zdarza się, że problem, kt\xF3ry wydaje się być niebywale trudny do rozwiązania, okazuje się wcale takim nie być. Czasami jest odwrotnie i pozornie mniejszy problem jest dużo trudniejszy. Poniżej zamieszczamy opis r\xF3żnych typ\xF3w problem\xF3w problem\xF3w jak one dotykają jednostki i grupę.

Problemy, możliwe do rozwiązania poprzez dokonywanie małych zmian w projekcie, mogą być nazywane problemami mniejszymi. Osoba popiera projekt, ale ma pomysł jak go ulepszyć.

Kiedy osoba po części nie zgadza się z projektem ale zgadza się ze wszystkimi pomysłami. Osoba ta ma tylko pewne zastrzeżenia. Nie jast w pełni zadowolona z projektu ale og\xF3lnie go popiera. Ten rodzaj problemu może być zazwyczaj rozwiązany w trakcie dyskusji. Czasami, wystarczy aby osoba wyraziła swoje obawy i została wysłuchana bez żadnego aktualnego rozwiązania.

Kiedy osoba nie zgadza się z z projektem, grupa pr\xF3buje przekonać ją aby spr\xF3bowała zrozumieć, że niezgodność też może być cenna. Jeśli grupa nie jest przekonana albo niezgodność nie może być rozwiązana, osoba może wybrać czy stanąć z boku i pozwolić grupie iść naprz\xF3d. Osoba i grupa zgadzają się na niezgodność rozstrzygając każdy punkt widzenia z wzajemnym szacunkiem. Czasami jest to problem, kt\xF3ry nie ma rozwiązania; osoba nie czuje potrzeby blokowania decyzji, ale chce wyrazić swoje obawy i brak poparcia dla projektu.

Problem, kt\xF3ry blokuje realizację projektu, musi być osadzony na og\xF3lnie uznanej zasadzie a nie na osobistym względzie, lub musi być niezbędny dla dobra całej gupy. Zanim problem uznawany jest za taki, kt\xF3ry blokuje proces, grupa musi uznać jego ważność i podjąć odpowiedzialną pr\xF3bę rozwiązania go. Jeśli prawowity problem pozostaje nierozwiązany, jeśli osoba nie zgadza się aby stanąć z boku, konsensus jest utrudniony.

Food Not Bombs Publishing 7304 Carroll Ave #136 Takoma Park, MD 20912 1-800-569-4054

E-Mail: bookorder@consensus.net <mailto:bookorder@consensus.net>

Home <http://www.consensus.net/>
Topic revision: r2 - 02 Oct 2004, BouD
This site is powered by FoswikiCopyright © by the contributing authors. All material on this collaboration platform is the property of the contributing authors.
Ideas, requests, problems regarding Foswiki? Send feedback